Sinds Pargol Tacakoli Shirazi begon met schilderen is er een sterke drang om te maken, maar ook de worsteling met wat te schilderen. Lange tijd voelde schilderen als iets dat een excuus nodig had, alsof het niet spontaan of zonder rationele aanleiding kon bestaan. Pargol zocht voortdurend naar een onderwerp, totdat de absurditeit van deze zoektocht zichtbaar werd. Het accepteren daarvan maakte speelsheid centraal in de praktijk: een manier om waarneming te verschuiven en nieuwsgierigheid te volgen. Beelden ontstaan uit het alledaagse, maar worden in het proces onttrokken aan hun context en krijgen een open, veranderlijke betekenis. Speelsheid fungeert zo als een actief middel om betekenis te vormen en ambiguïteit toe te laten.
Jury: “In the work of Pargol Tavakoli Shirazi, we encounter a young painter with a sharp eye and an open mind. Ordinary events—such as a question in a shop, a coincidental splatter of bird droppings on a painting, or the inventory of an upcoming exhibition— can become the start of an idea or even result in a painting. We are impressed by this attitude, which creates a visual diary in the form of tender paintings. We experience them as pure, intriguing, and vulnerable.”
Inne Feenstra manipuleert de verwachtingen van de toeschouwer met beweging, tijd, beeld en geluid. Hij verkent de relatie tussen film en het menselijk oog met kinetische video-installaties. Feenstra betrekt de kijker bij zijn omgeving, zowel binnen als buiten de film. Zijn werk onthult zich in een dubbel fysiek bewustzijn. Hij behandelt herkenbare en algemene onderwerpen met een focus op fysieke acties of gebeurtenissen, zoals een rennende hond of een omvallende boom.
Jury: “While looking at the film of Inne Feenstra, projected on huge screens, you are left alone in a dark space with dangerous falling stones, running huge dogs which come closer and closer. All this accompanied by drums without a drummer. The second film invites you slowly to be witness of a catastrophe The works are made with huge ambition and precision. The maker has a visual intelligent talent and an eye for detail. We could have given easily more than one prize as excited we are about the level and the diversity of the presentations and it left us with the challenge of electing only one winner. The Flowering the Future Award 2024 is going to the person whose attitude and ambition in connection to an impressive quality in organising a setting and crew, resulting in a remarkable image.”
Linne Guldemond werkt als videomaker tussen poëtische documentaire en videokunst, met focus op industriële landschappen en filmische observaties van chemische en mechanische processen. Via veldwerk onderzoekt zij locaties en vertaalt deze naar vervreemdende beelden. Zij volgt grootschalige bewegingen, zoals een vrachtschip door zee, havens en industrie, als reflectie op tijd, afstand en menselijke structuren. Industrie verschijnt als eenzame, functionele ruimte waarin menselijke aanwezigheid vervaagt. Met mist, fragmentatie en trage beelden ontstaat spanning zonder gebeurtenis, waarbij de camera een stille observator wordt.
Jury: “In Linne’s film work, we are drawn into the overwhelming beauty of ordinary and extraordinary things. It is not just the sharpness of the image, but above all the artist’s keen eye. A striking sense of the pictorial, without embellishment. Together we embark on a slow journey, inspired by Linne’s remarkable decision to sign on to a cargo ship bound for the North. Large and small, near and far, skillfully brought together into an enchanting whole.”
Anthony Chiou’s werk gaat over het zichtbaar maken van kwetsbaarheid, maar deze vervolgens dicht te verweven in gelaagde beelden waarin figuren, kleuren, texturen en verf bijna in elkaar opgaan. Anthony gebruikt felle kleuren om aandacht te trekken, maar ook om die juist te verstrooien. Voor zijn afstudeerwerk baseerde hij zich op foto’s uit Suriname, waar hij naartoe reisde. Zijn gemengde achtergrond (Suriname, Brazilië en China) vormt een belangrijk vertrekpunt, waarbij hij niet samenvoegt als losse puzzelstukken, maar eerder mengt als vloeistoffen die niet meer te scheiden zijn. Zo ontstaat een fictieve wereld uit herinneringen.
Jury: “A colourful person with a colourful life and work, in which the exuberance of colour radiates towards you. Large paintings combined with smaller works that could be detailed sections of the larger images. There is much to paint about, as we discover as viewers along the way; everything matters, even in the apparent background, forms loom that one might interpret as portraits. Rich, abundant and colourful, just like the array of associations. A passionate painter with a rich source of inspiration!”
Roos Gerritsen onderzoekt hoe objectiviteit en waarheid niet eenduidig zijn en hoe verschillende perspectieven naast elkaar bestaan. Wat als één waarheid wordt gezien, kan vanuit een ander standpunt anders worden geïnterpreteerd. Haar werk is geïnspireerd door relaties tussen mens, natuur en dier, waarin feiten worden verweven met mythes, persoonlijke ervaringen en interpretaties. Hoewel video centraal staat, werkt zij multidisciplinair met o.a. textiel, klei, hout, metaal en 3D-modellering. Door te schakelen tussen detail en totaal onderzoekt zij subjectieve en objectieve realiteiten en nodigt zij uit tot nieuwsgierigheid en verwondering..
Jury: “We see a space in which it immediately becomes clear that we can / must consider the individual works together. Almost every work refers to the others. We discover an urgent desire to narrate, to create a story, a crime scene without a perpetrator. We also see the attention to detail and the pursuit of precision. We would like to encourage you to continue along this path and, in doing so, to discover that a work might consist of even more layers than you could have imagined beforehand.”
In haar praktijk gebruikt de kunstenaar zichzelf als uitgangspunt en onderzoekt zij via haar werk een bredere context. In een serie gebaseerd op selfies wordt het alledaagse intieme onderzocht, waarbij de selfie fungeert als hedendaags zelfportret. In ander werk verschijnt zij in haar atelier in poses geïnspireerd op vrouwelijke figuren uit de kunstgeschiedenis, herplaatst in een hedendaagse context om de verbeelding van de vrouw te bevragen en toe te eigenen. Met een airbrush combineert zij spontaniteit en schilderen in een speels, hybride proces.
Jury: “A colourful person with a colourful life and work, in which the exuberance of colour radiates towards you. Large paintings combined with smaller works that could be detailed sections of the larger images. There is much to paint about, as we discover as viewers along the way; everything matters, even in the apparent background, forms loom that one might interpret as portraits. Rich, abundant and colourful, just like the array of associations. A passionate painter with a rich source of inspiration!”
Yingtong Zhou artistieke praktijk begon met het onderzoeken van de relatie met haar moeder en hoe hechting verbindingen vormt. Gaandeweg verschoof de focus naar overdracht en projectie in menselijke relaties, met aandacht voor identiteitsvorming. Na haar verhuizing naar Nederland kreeg dit thema extra lading door vervreemding en culturele frictie. Alledaagse interacties roepen vragen op over verwachtingen, stereotypen en projecties. Dit komt terug in performances waarin grenzen tussen zelf en ander vervagen, en in vloeiende tekeningen over hechting en loslaten. Zij onderzoekt sociale verbinding en verhalen van vrouwen in dialoog..
Jury: “We see huge charcoal drawings based on organically forms and gestures of the artist. The directness of the charcoal gives the drawings an almost physical presence in combination with the size of the works. On the floor we discover charcoal fields which suggest a relation to the drawings, but prove later to be in connection with the performance in the centre of the space. This performance as a confrontation between the artist, her spoken words and the participating observer is the most intriguing part of the presentation. The disconnection between the content of the text and the expression of the face of the performing artist is of an interesting distraction.”
Puck Dekker is een extraverte kunstenaar en een onstuimige verhalenverteller. Ze zet objecten in de ruimte in als transportmiddel voor haar verhalen. De ruimte is een verlaten scène, het plakt nog aan de muren, het gelach en ongemak schalt door de ruimte en er is nog genoeg tijd om adem te halen. De verhalen die ze schrijft zijn poëtisch en terwijl ze, op humoristische wijze de ongemakkelijkheid viert, omarmen we samen de uitnodigend gemaakte kwetsbaarheid.
Jury: “The funny and sad performance installation of Puck Dekker where a lonely floor takes the main role. The work is based on a recognisable experience and transformed in an impressive mix of illusions. The performance is direct and emotional. The work is rich in ideas and show an overwhelming attitude. A beautiful perspective of a cheap floor.”
In haar serie “Druppels op het stapelbed” onderzoekt Renske de Jong maatschappelijke ideeën over vrouwelijkheid. Ze stelt traditionele rollen ter discussie zonder ze direct te bekritiseren. Met behulp van materialen, kleuren en symboliek brengt de Jong de complexiteit van vrouwelijkheid in beeld. Haar gedetailleerde werken dagen kijkers uit om verder te kijken dan stereotypen en een nieuwe vorm van vooropgezette ideeën te ontdekken. Haar kunst biedt een ruimte om vrouwelijkheid opnieuw te onderzoeken en definiëren.
Jury: “Renske de Jong’s flashy fingers and glossy long nails seem to show us the way to her installation with objects and drawings. Everything seems to point out a colourful female body, sweet and attractive, but take care … there might be a layer of a different kind in the work.”
Nynke Sansom is een mixed-media kunstenaar. Door middel van ruimtelijke interventies, beeldhouwkunst, performance en geluid wil ze een aandachtig bewustzijn voeden dat de rijkdom en complexiteit waarneemt van onze relatie met de natuurlijke wereld en alles wat daarin leeft. Haar huidige werk richt zich op een bijzondere interesse in hoe fantasie en persoonlijke interpretatie van de buitenwereld ook onze band met dat wat anders is dan onszelf kan versterken en verdiepen.
Jury: “We saw the performance installation of Nynke Sansom, strong and tender at the same time. Singing and whispering voices coming from dark holes and trunks which are seeking space. The work is authentic, the maker full of ambition, projects and plans. The small figures in the second space give an idea of her scope.”
Joost Hutjes ontdekte op jonge leeftijd zijn passie voor ontwerp en structuur. Zijn serie dakmodellen weerspiegelen zijn inspiratie uit herinneringen, ideeën en emoties. Hij streeft naar evenwicht en toont zowel aantrekkelijke als onaantrekkelijke aspecten van zijn omgeving. Hutjes’ gedetailleerde werken combineren strakheid en persoonlijkheid, waarbij hij fascinatie vindt in de imperfecties van objecten en structuren. Hij maakt gebruik van tweedehands materialen om een extra laag diepte en geschiedenis toe te voegen aan zijn sculpturen.
Jury: “Joost Hutjes builds a city scape with architectural models transformed in small sculptures made of wood with a functional history, clearly made by his own hand. This gives the work a visible touch. The work is based on the experience of a builder, knowing the material and the fascination for cities and architects.”
Pastoe Fabriek, Rotsoord 3 in Utrecht
Pastoe Fabriek, Rotsoord 3 in Utrecht
